CP shaji
പുഴയുടെ തീരത്തു നീറുന്ന വേദനകള് മാത്രം
പുഴയുടെ തീരം പറയുന്നതു
പണ്ടിവിടെ ഒരു പുഴയും ഒരിത്തിരി
വറ്റാത്ത സ്നേഹവും നിറഞ്ഞ വെട്ടവും
അങ്ങനെ അങ്ങനെ ഒരൊത്തിരി ഒക്കെ ഉണ്ടയിരുന്നു
ഇന്നോ ഇവിദെ മണലുകള് തമ്മില് പിണഞ്ഞു
പിറക്കുന്ന ഉഷ്ണവാതങ്ങള് അളക്കുകയും മുറിക്കുകയും
പിറുപിറുക്കുകയും
ദഹനത്തിനു പോലും ബാക്കിയാകത്ത മാവുകളുടെ നിഴലുകള്
ചിതലരിക്കുന്ന തലയോട്ടികളും മാത്രം
ഇനി ബാക്കി വയക്കരി ഇടാനായി ഇല്ല ബലികാക്ക പൊലും
ഒരിറ്റു വെള്ളവും ബക്കിയില്ല ഉരുകുമീ
അന്നനാളത്തിലിത്തിരി ഇറ്റിക്കുവാന് അമ്മേ…
എനിക്കു തോന്നുന്നതു
ഇപ്പോഴ്
ആരും പറയുന്നതു ഒന്നും
കേള്ക്കാന്
പടില്ലാത്തതാണന്നു
ബോട്ടു മുങ്ങി ആള്
മരിക്കണം
നമുക്കു ജലയാത്രകള്
സുരക്ഷിതമാക്കാന്
റ്റാ റ്റാ യുടെ കരുണയില്
വേണം കാടും കടലും
കാണാനും അറിയാനും
തമ്മില് തല്ലാനും
ഉച്ചഭാഷണി
തിളക്കുന്ന
പുലഭ്യം
വിളമ്ബനും
മാത്രം
ജനനായകന്മാര്
ഇങ്ങനെ നീളുന്നു
ഇന്നത്തെ ചിന്തകള്
ആഴിയുടെ അപാരതയിലേക്കു
ഭാവിയുടെ അനന്തയിലേക്കു
കണ്ണും… നട്ടു
ഇടവപാതി .....
നീ പറഞ്ഞെഴുതുവാന്
കറുത്ത കായലിന്റെ ചിത്രങ്ങള് കാണിച്ചു
നീ പറഞ്ഞെഴുതുവാന്
നിനക്കറിയാമോ കായലെനിക്കു കറുപ്പാണ്
അവനെ വിഴുങ്ങിയ വിഹ്വലതയാണ്
സ്നേഹത്തിന് മുകളില് പതിച്ച ശവക്കച്ചയാണ്
നീ ഓര്ക്കുിക മാത്തപ്പാ
അവന് മറഞ്ഞ കറുത്ത കായല്….
തീക്ഷ്ണതയുടെ മേച്ചില് പുറങ്ങളില്
പൊടുന്നനെ വീഴുന്ന അതിചാരുത പോലെ
എനിക്കും നിനക്കുമിടയില്
വീണ ചുഴിയില് മറഞ്ഞയവന്റെ
നിശ്വാസങ്ങള് ഞാനീ
തെങ്ങോലകളിലറിയുന്നു
കറുത്ത ജലത്തിന്റെ മുകളിലെ നേരിയ
കാറ്റ് കറുപ്പേറ്റി മറയുന്ന
കറുത്ത ശവപ്പെട്ടിയുടെ ഓര്മ്മള നിറയ്ക്കുന്നു
ഞാനാ വിളികള് കേള്ക്കുന്നു
നിന്നെ ഞാനറിയുമ്പോള് അവനെ ഞാനറിയുന്നു
കായലിലൂടെ ഞാനവനെയറിയുന്നു
സമര്പ്പി ക്കട്ടെ ഞാനവനായീവരികള്
